“I play therefore I am.”      

::หน้าแรก:: ::exposés:: ::Playstory:: ::Atelier:: ::la vie en bleu:: ::in Play:: ::a day un jour หนึ่งวัน:: ::บุญชิตฯ Resto::
5ème Edition Vol. 5077/01 มีนาคม 2553
::: ยินดีต้อนรับสู่ Chezplayers.com วารสารออนไลน์รายห้าวัน ของ ''บุญชิต ฟักมี'' :::
RSS FeedRSS Feed
บทความมาใหม่ก่อนหน้านี้...

บทความที่มีผู้อ่านมากที่สุด

เอกสารขอมาเก็บ

: ส่งข้อความถึงเจ้าของเวบ :

จาก :
*
E-mail :
*
Web/blog/Hi5 :
http://
ฝากข้อความ : (ไม่เกิน 250 ตัวอักษรครับ)

*
   
* : ต้องกรอกข้อมูล (E-mail ของท่านจะไม่แสดงต่อบุคคลทั่วไป)
ทั้งนี้ ระบบของเวบได้บันทึก IP Adress ของท่านไว้เพื่อการอ้างอิงด้วย

Multiply
Multiply : Players39

Dual screen work engine
Dual screen work engine

กระดานสนทนาฟ้าเดียวกัน
เว็บบอร์ดฟ้าเดียวกัน :
ชุมชนประชาธิปไตยแบบลิเบอรัล

[- Links -]
- เวบองค์กร/บริการ -
::: Yahoo ! mail :::
::: Hotmail :::
::: Google :::
::: LCL [FR] :::
::: Méteo France [FR] :::
::: วิกิพีเดีย [ท] :::
::: ราชบัณฑิตสถาน :::
::: Lexitron[Th-Eng] :::
::: กฤษฎีกา :::
::: ค้นคำพิพากษาศาลฎีกา :::
::: ศาลรัฐธรรมนูญ :::
::: ศาลปกครอง :::
::: Aix-en-Bus [FR] :::
::: Telerabais [Fr] :::
::: Freetranslation :::

- เวบข่าว/สื่อสารมวลชน -
::: ไทยรัฐ :::
::: เดลินิวส์ :::
::: ผู้จัดการ :::
::: มติชน :::
::: ฟ้าเดียวกัน :::
::: ประชาไท :::
::: Open Online 1.5 :::
::: Le monde [FR] :::
::: You Tube :::
::: วารสาร “อ่าน” :::
::: กลแสง - นิตยสารหนังออนไลน์ :::
::: กล้องดิจิตอล :::
::: RFI [FR] :::
::: ธรรมะใกล้ตัว :::
::: กรุงเทพฯธุรกิจ :::

- เวบชุมชนออนไลน์ -
::: พันทิป คาเฟ่ :::
::: สองหาว :::
::: Multiply :::
::: บอร์ดคนเหมือนกัน :::
::: Open thai democracy :::
::: สยามเอนซิส :::
::: ไทยเอกซ์ซัว :::
::: After2K :::
::: วิจิตร บุญชู :::
::: Winescale :::
::: ETC Foto :::
::: twitter :::
::: คาราบาว :::
::: พล.นิกร.กิมหงวน :::
::: Pocket PC Thai :::

- เวบหรือบล๊อกส่วนบุคคล -
::: An 0bserver :::
::: Etat de droit :::
::: คนชายขอบ :::
::: BIO LAW COM :::
::: วินทร์ เลียววาริณ :::
::: Foneko :::
::: filmsick :::
::: ธเนศ วงศ์ยานนาวา :::
::: Peek อะบู :::
::: Gublink :::
::: Grappa :::
::: นาย Pompier :::
::: ยอดมนุษย์ หญิง :::
::: Aston 27 :::
::: ปิ่น ปรเมศวร์ :::

จำนวนผู้เข้าชม :
032803
(นับตั้งแต่วันที่ 1 ต.ค. 51)

Players in play ::: ใช้เล่น :::
Review Open Source : เมื่อผมพยายามใช้ชีวิตปลอดการละเมิดลิขสิทธิ์ [ตอนที่ 1]
โดย : บุญชิต ฟักมี เมื่อ : 01 มีนาคม 2553 22:40:13

       วันหนึ่ง ผมก็ตั้งใจขึ้นมาว่า จะลองใช้ชีวิตโดยไม่ละเมิดลิขสิทธิ์ดู

       ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ จะนึกกลายเป็นคนดี เพราะถูกกล่อมเกลาจากกรมทรัพย์สินทางปัญญา หรือมิได้โดน HADOPI เล่นงานแต่อย่างใด

       และโดยส่วนตัว ผมมองว่า ลิขสิทธิ์เป็นเรื่องของกลไกเชิงพาณิชย์ หรือหากจัดกลุ่มทางกฎหมาย ผมมองว่ามันเป็นกฎหมายธุรกิจชนิดหนึ่ง ที่มีโทษอาญากำกับเพื่อการรักษาระเบียบทางกฎหมายเท่านั้น – แต่ผมจะไม่ขออภิปรายในแง่ความผิดถูกชั่วดีของระบบลิขสิทธิ์ เพราะเช่นนั้นมันคงจะยาวเกินสมควร

       แรงกระตุ้นของผมเริ่มต้นจากทั้งฝั่งเจ้าของลิขสิทธิ์ และผู้ละเมิดลิขสิทธิ์ - ฝ่ายเจ้าของลิขสิทธิ์ในปัจจุบันก็เริ่มพัฒนากระบวนการป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ได้ดีขึ้นแล้ว ชนิดที่ว่าถ้ายังปรารถนาจะดำรงชีวิตในระบบออนไลน์ตลอดเวลาตามลักษณะของการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ทความเร็วสูงยุคใหม่ การใช้โปรแกรมละเมิดลิขสิทธิ์ก็เหมือนกับการเล่นเอาเถิดเจ้าล่อ – เราต้องระวังทุกการอัพเดท ทุกการเชื่อมต่อ ทุกการเรียกข้อมูล หากพลาด – ผลมีตั้งแต่การล็อกไม่ให้ใช้โปรแกรมเจ้าปัญหา ไปจนถึงความเสียหายของระบบปฏิบัติการ และเรื่อยไปได้จนถึงความพินาศของอุปกรณ์ Hardware

       ส่วนทางฝั่งผู้ละเมิด ก็เอาแต่ได้จนน่ารังเกียจมากขึ้นเรื่อยๆ – ทั้งที่จริงๆการละเมิดลิขสิทธิ์ก็ถือเป็นธุรกิจหม่นๆอยู่แล้ว หากพวกเขายังเพิ่มโทนสีดำลงไปอีกด้วยการขายของละเมิดลิขสิทธิ์ที่คุณภาพเลวเหลือรับ – ภาพยนตร์ที่แปลคำบรรยายด้วยระบบคอมพิวเตอร์ที่ห่างไกลจากภาษาที่มนุษย์ใช้สื่อสารกันจริง ซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ที่ได้ไวรัสหรือสปายแวร์เป็นของแถม ซีดีเพลงเอ็มพีสามที่เพิ่มเพลงสามเพลงแล้วทำปกเป็นเวอร์ชั่นใหม่ แต่จะบ่นจะว่าก็เหนียมอายกระไรอยู่

       วันหนึ่ง หลังจากความล้มเหลวในการซ่อมคอมพิวเตอร์ให้น้องคนหนึ่งในเมือง – คอมพิวเตอร์ที่ไม่สามารถเปิดทำอะไรได้อีกเนื่องจากโหลดแพคเกจตรวจสอบการละเมิดลิขสิทธิ์แล้วส่งผลกระทบอย่างหนักจนหาฮาร์ดดิสต์อีกไม่เจอ ผมก็ตั้งใจว่า ที่แล้วก็แล้วไป – แต่จากนี้ไป ผมจะพยายามงดการใช้ทรัพย์สินทางปัญญาโดยละเมิดลิขสิทธิ์ กลับไปสู่กฎสามัญ คือ – อยากเต้นรำก็ต้องจ่ายค่าเพลง

       คอมพิวเตอร์ผมทั้งหลายซื้อที่ฝรั่งเศสอยู่แล้ว จึงไม่มีปัญหาสำหรับระบบปฏิบัติการ (Operating System) เพราะการซื้อคอมพิวเตอร์ “อย่างถูกต้อง” ที่นี่ - ผู้จำหน่ายจะบวกราคา OS มาให้พร้อมกับราคาค่าเครื่องอยู่แล้ว อย่างน้อยคือสามารถเปิดเครื่องใช้งาน Windows (หรือ OSX) ใช้งานเบื้องต้นได้ทันทีโดยไม่ต้องกังวลกับการหาระบบปฏิบัติการใดๆ – รอดไปหนึ่งเรื่อง แต่หากต้องซื้อต้องหา ราคาเบื้องต้นของระบบปฏิบัติการ Windows ว่ากันที่ 3-4 พันบาทขึ้นไป แล้วโปรแกรมใช้งานอื่นๆละ ? จะแก้ปัญหาอย่างไร อย่างน้อยที่สุด ผู้ใช้ระดับพื้นฐานควรต้องมีโปรแกรมชุดทำงาน หรือ (Office) เพื่อพิมพ์งาน คำนวณประมวลผลและวิเคราะห์ข้อมูลตัวเลข นำเสนองาน หรือทำฐานข้อมูล โปรแกรมกลุ่มนี้ที่เป็นเหมือนโปรแกรมพื้นฐานของคอมพิวเตอร์ไปแล้วคือชุด Microsoft Office แต่ถ้าเราต้องจ่ายมันด้วยราคาที่ถูกต้อง – ก็ประมาณหมื่นกว่าบาท โปรแกรมเพื่อความบันเทิง เช่นการดูรูปภาพ ฟังเพลง ดูหนัง พวกนี้มีราคาหลักพันทั้งสิ้น หรือถ้าใครชอบถ่ายรูปด้วย ก็คงต้องมองหาโปรแกรมตกแต่งภาพด้วย อันนี้ละเจ็บตัวของจริง เพราะโปรแกรมแต่งรูปยอดนิยมอย่าง Photoshop CS-4 นั้น ราคาเกือบสี่หมื่นบาท – หรือถ้าคุณเล่นกล้อง D-SLR ละก็ เงินก้อนนี้เอาไปซื้อเลนส์ 24-105 4L is USM ได้สบายๆ

       ดังนั้น หากจะใช้คอมพิวเตอร์เหมือนเช่นที่เคย รองรับงานทุกอย่างได้อย่างที่เคยทำ โดยยึดหลักไม่ละเมิดลิขสิทธิ์โดยเคร่งครัด ผมจะต้องมีเงินเกินครึ่งแสน หรือสำหรับคนทั่วไปที่ไม่ได้ตั้งใจจะแต่งภาพทำรูปอย่างหนักนา ก็ยังมีค่าใช้จ่ายเกินสองหมื่นบาทต่อเครื่องสำหรับซอฟต์แวร์ เรื่องนี้มีทางสายกลางหรือไม่ ? ระหว่างการจ่ายค่าซอฟต์แวร์จนสิ้นเนื้อประดาตัว แต่ก็ไม่ใช่การเบี้ยวชักดาบเอาดื้อๆ ด้วยการละเมิดลิขสิทธิ์

       ในที่สุด ผมก็ได้พบกับทางสายกลางที่ชื่อว่า Open Source และ Freeware พร้อมกับสัมผัสกับความน่าทึ่งของมนุษย์กลุ่มหนึ่งในโลก ที่พัฒนาซอฟต์แวร์ระบบมืออาชีพให้คนใช้กันฟรีๆแบบไม่มีเงื่อนไข เท่านั้นไม่พอยังเปิดเผยรหัสพัฒนา (Source code) ให้ผู้สนใจหรือมีความสามารถนำไปพัฒนาต่อได้อีก โดยอาจจะขอรับบริจาคอย่างแผ่วเบาไม่รบเร้าบ้าง หรือเน้นการหาเลี้ยงตัวด้วยวิธีอื่นเช่นขายบริการดูแลหรือขายคู่มือตำราการใช้โปรแกรม

       และซอฟต์แวร์เหล่านั้นก็เป็นของดีทั้งประสิทธิภาพและหน้าตา ที่ไม่ต่างจากโปรแกรมที่จำหน่ายกันในราคาสูง (ซึ่งส่วนใหญ่เราชาวไทยน้อยคนที่จะจ่ายในราคานั้น – เราจึงไม่รู้ว่ามันแพง – หรือกระทั่ง “มีราคา”)...อ่านต่อ...


เปิดอ่าน : 76 ครั้ง มีผู้ให้ความเห็น : 3 ความเห็น | อ่านบทความ และแสดงความเห็น

Playstory ::: เรื่องสั้น :::
คำถามยามใกล้รุ่ง
โดย : บุญชิต ฟักมี เมื่อ : 26 กุมภาพันธ์ 2553 00:02:22

คำถามยามใกล้รุ่ง

       คุณเคยสงสัยหรือไม่ หนังสือพิมพ์อาซาฮีชิมบุน,บริษัทกระจกไทยอาซาฮี และ เบียร์อาซาฮี มีความเกี่ยวเนื่องอันใดต่อกัน ?
       แน่นอนว่าผมไม่เคยอ่านอาซาฮีชิมบุน เพราะอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก, ผลิตภัณฑ์ของกระจกไทยอาซาฮี บ้านผมก็ไม่ได้ใช้ และนึกไม่ออกว่าในเคหะสถานที่ผมรู้จักมีที่ไหนใช้หรือไม่ ? – มีใครสนใจยี่ห้อของกระจกกันเล่า ? เราอาจจะประกาศตัวตนเชิงรสนิยมการใช้ชีวิตของเราผ่านตราสินค้านานาชื่อ – ใช้โทรศัพท์มือถือแบลกเบอร์รี่ ฟังเพลงจากไอพอด ถือกระเป๋าลงชองป์ถ่ายรูปจากกล้องพานาโซนิก สวมเสื้อผ้าลาคอสต์ นุ่งกางเกงในจ๊อกกี้ รองเท้าฮัชปัปปี้ ถุงยางดูเร็กซ์– แต่จะมีใครประกาศตัวตนดังนั้นผ่านการใช้กระจกหน้าต่าง ?
       หากตอนนี้ผมดื่มเบียร์อาซาฮี, อ้อ หากภาษาไทยเรามีการผันกริยาตามกาลเหมือนภาษายุโรป – ผมต้องกล่าวให้ชัดว่า ผมได้ดื่มเบียร์อาซาฮีไปแล้ว, และหากจะกำหนดปริมาณกันให้จำเพาะลงกว่านั้น ก็คือ 660 มิลิลิตร หรือสองกระป๋องมาตรฐาน
        เสื้อเชิร์ต ลาคอสต์ของผมขยุ้มวางบนเก้าอี้ กางเกงในสีขาวจ๊อกกี้วางบนเสื้อตราจระเข้อีกทีหนึ่ง บนโต๊ะเหนือเก้าอี้นั้น มีกล้องพานาโซนิกรุ่นจีเอฟวันวางอยู่ข้างๆไอพอดนาโนที่จมรัดอยู่ในสายหูฟังระโยงระยาง รองเท้าฮัชปัปปี้ถอดวางไว้นอกห้อง – อะไรอีกวะ – อ้อ ถุงยางดูเร็กซ์ใช้แล้วห่อกระดาษชำระทิ้งไว้ในถังขยะ ... อ่านต่อ ...

เปิดอ่าน : 195 ครั้ง มีผู้ให้ความเห็น : 4 ความเห็น

aday- un jour - หนึ่งวัน ::: ความคิดระหว่างวัน :::
เรื่องเล่าของหมาโง่
โดย : บุญชิต ฟักมี เมื่อ : 21 กุมภาพันธ์ 2553 01:28:44

ทองก้า

       บ้านผมมีหมาโง่อยู่ตัวหนึ่ง... มันเป็นหมาพันธุ์โกลเด้นรีทีฟเวอร์
       การมาอาศัยอยู่ในบ้านของมันช่างน่าเศร้าราวกับเป็นฉากหนึ่งของภาพยนตร์ เจ้าของเก่าของมันเป็นนักบินหนุ่นอนาคตไกล ผู้บินหายไปกลางป่าลึกในบ่ายที่อากาศเลวร้ายของวันหนึ่ง และไม่มีใครพบเขาอีกเลยจนทุกวันนี้ - หายลับสาบสูญไปอย่างสิ้นเชิงร่วมสามปี
       เจ้านายไม่อยู่แล้ว ครอบครัวของเจ้านายก็หมดสิ้นกะจิตกะใจจะทำอะไร หมาน้อยกลายเป็นภาระเล็กๆที่สร้างความลำบากให้ครอบครัวผู้เคราะห์ร้าย เขาจึงเริ่มหาผู้อุปการะ – หลายต่อหลายทอดเล่าแล้วยืดยาวไม่จำเป็น สรุปเพียงว่า เจ้าหมาดังกล่าวมาอาศัยอยู่ที่บ้านผมเป็นการชั่วคราว ที่ว่าชั่วคราวหมายถึง – หากเจ้านายผู้หายสูญของมันนั้นปรากฎตัว เขาจะมารับมันกลับไป ทั้งนี้หากยอมรับอย่างโหดร้าย โอกาสเช่นนั้นมันต่ำมาก แต่เพื่อให้เกียรติในความรัก และศรัทธาต่อความหวังของครอบครัวเดิมของมัน บ้านเราจึงไม่ลืมเงื่อนไขนี้ - เจ้าของเขาไม่ได้จากไปไหน แค่ไม่อยู่ ยังตามหาไม่พบ – เพียงเท่านั้น
       หลายเดือนก่อนที่มันจะมาอยู่กับเรา มันแทบไม่ได้สัมผัสมนุษย์สักเท่าใด ... อ่านต่อ ...

เปิดอ่าน : 169 ครั้ง มีผู้ให้ความเห็น : 4 ความเห็น

Web ChezPlayers
             หลังจากประสบมรสุมเปิดๆปิด หยุดๆ พักๆ เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตามาสามสี่ครั้งในรอบสองปีที่ผ่านมา ในครั้งนี้ค่อนข้างจะมั่นใจในสถานะแล้วว่า เวบนี้น่าจะเป็นเหมือนนิตยสาร Online ที่มีเนื้อหาหลากหลายเท่าความสนใจของเจ้าของเวบ และอาจจะมีผลงานของเพื่อนฝูง บุคคล หรือผลงานที่เจ้าของเวบนิยมมานำเสนอ เพื่อมิให้เหงาและส่วนตัวมากเกินไปนัก
             คำว่า Chez ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึง “บ้าน” “ร้าน” หรือกระทั่ง “ผลงาน” Chezplayers ก็เลยหมายถึงบ้าน ร้าน และผลงานของเจ้าของเวบนี่เอง
 
สงวนลิขสิทธิ งานภาพและวรรณกรรมในเวบนี้ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ พ.ศ. 2537
ท่านสามารถใช้งานในเวบไซต์นี้ในการอ้างอิงเพื่อการศึกษาได้ทันที โดยให้เครดิตผู้เขียนบทความ และเวบไซต์นี้
หากประสงค์จะใช้งานในเวบนี้ในเชิงธุรกิจ กรุณาติดต่อ zamud_k@yahoo.fr

Powered by : Journal Online Generator : "JOG"